Do grona wielkich podróżników i badaczy Ziemi zalicza się także Henryka Arctowskiego. Ten geofizyk, geograf, badacz polarny, naukowiec był współorganizatorem i kierownikiem naukowym wyprawy antarktycznej. W czasie tej podróży pod dowództwem Gerlache'a de Gomery na statku Belgica prowadził badania z rozmaitych dziedzin: oceanografii, meteorologii, glacjologii i geologii. Sporządził mapę batymetryczną części mórz antarktycznych. Badał także Spitsbergen i Lofoty. Był profesorem uniwersytetu we Lwowie i Smithsonian Institution w Waszyngtonie. Jego imię otrzymał lodowiec, góra na Spitsbergenie, półwysep i polska stacja naukowa w archipelagu Szetlandów Południowych. Uczestnikiem wyprawy polarnej na statku Belgica był także Antoni Bolesław Dobrowolski, który założył stację polarna na Wyspie Niedźwiedziej. Był jednym z pierwszych naukowców badających Antarktydę. Swój czas dzielił pomiędzy badania naukowe i nauczanie. Arktyka interesowała Stanisława Siedleckiego, który prowadził badania na Spitsbergenie i założył tam w 1957 istniejącą do dzisiaj stację naukową PAN, a także Jana Dylika, uczestnika polskiej wyprawy na Spitsbergen. Profesor był wybitnym znawcą geografii prehistorycznej i geomorfologii a także przewodniczącym Komisji Geomorfologii Peryglacyjnej Międzynarodowej Unii Geograficznej. Ale podróże nie byłyby możliwe bez map.

Do twórców nowoczesnej kartografii należał w latach 20. XX wieku Eugeniusz Romer. Przez wiele lat wiceprezes Międzynarodowej Unii Geograficznej. Romer badał lodowce alpejskie w Szwajcarii, góry Sichote Aliń w Azji. Był założycielem instytutu kartograficznego "Atlas" a także autorem atlasów o międzynarodowej renomie. Jego imieniem nazwano jeden z lodowców Alaski.

Niemały wkład polskiej myśli naukowej zaznaczony jest w dziedzinach, o których mniemamy, że były stworzone i rozwijane przez inne nacje. A przedstawione przez nas postaci to tylko niektórzy z wielkich Polaków, których myśl zmieniała rozwój nauki.