|
Upadek państwa
Jednocześnie państwo - coraz słabsze - nie było w stanie obronić się
przed dążeniami sąsiadujących mocarstw. Najpierw w 1772 roku Rosja,
Prusy i Austria dokonały pierwszego rozbioru Polski (Rzeczpospolita
straciła 1/3 terytorium), w czym wydatnie pomogły im, powiększające
chaos wewnętrzny, szlacheckie konfederacje. W latach 90. XVIII wieku
radykalne reformy wewnętrzne (Konstytucja 3 maja 1791 roku) ponownie
skłoniły Rosję i Prusy, zaniepokojone wizją silnej Polski, do interwencji.
Mimo oporu Polska uległa znacznej przewadze: w 1793 roku doszło do
drugiego rozbioru Polski. Tym razem wydatną pomocą służyli zaborcom
rodzimi zdrajcy spod znaku magnackiej konfederacji targowickiej. Ostateczny
cios polskiej niepodległości zadany został po stłumieniu antyrosyjskiego
powstania w 1794 r. (Insurekcja Kościuszkowska). Popularny i mężny
"Naczelnik Narodu" gen. Tadeusz Kościuszko (obok gen. Kazimierza
Pułaskiego -słynny bohater wojny o niepodległość USA) przegrał po
kilku sukcesach decydującą bitwę pod Maciejowicami i dostał się do
niewoli rosyjskiej.
W 1795 Rosja, Austria i Prusy podzieliły Rzeczypospolitą pomiędzy
siebie, zmuszając Stanisława Augusta do abdykacji. Od tego momentu
nazwa Polska miała zostać na wieki wymazana z mapy Europy.
|
