Style życia

Poznawać kraj można z okien autokaru i hotelu, zadawalając się informacjami, jakie przekaże przewodnik. Poprzestawanie na tym sprawia, że po pewnym czasie turysta upodabnia się do encyklopedii - zna fakty, daty, liczby, pojedyncze obrazy. Emocjonalny stosunek do odwiedzanych miejsc wywołać mogą jedynie bezpośrednie kontakty z ludźmi, gdyż to ich obyczaje, kultura i tradycje sprawiają, że poszczególne zakątki świata zapadają w pamięć.

Powitanie

Polacy lubią się witać. Jeśli wymówienie słowa "cześć" jest zbyt trudne dla cudzoziemca, może posłużyć się jego angielskim odpowiednikiem "Hallo" i na pewno zostanie zrozumiany. Przychodząc na spotkanie, ściskamy dłoń osobie, z którą jesteśmy umówieni. Gdy towarzystwo będzie liczniejsze, wypada podać rękę każdemu z obecnych. Pierwsze minuty upływają z reguły na witaniu się wszystkich ze wszystkimi, co rozładowuje atmosferę i ułatwia życie nieśmiałym. Nie należy się dziwić, widząc że niektórzy goście wymieniają się pocałunkami. To oznaka zażyłości, a nie miłości. Ale z umiarem, powitalny pocałunek jest bowiem w rzeczywistości delikatnym muśnięciem się policzkami.

Słowa i gesty

Po przywitaniu nawiązuje się rozmowa. W towarzystwie na pewno znajdzie się ktoś, kto zna angielski, najpopularniejszy język obcy w Polsce. Pozostali z zapałem wezmą się do uczenia cudzoziemca polskiego. Na pewno zaproponują powtórzenie zdanie "W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie" (+ zapis fonetyczny), które nawet dla Polaka jest trudne do wypowiedzenia. Obcokrajowcy mogą jedynie próbować, wprawiając zebranych w dobry nastrój. Potem rozmowa może się toczyć w formie wymiany podstawowych bezokoliczników i gestów.

Imię, nazwisko i...

Zwracając się do Polaka, należy koniecznie użyć słów "Pani" lub "Pan". Ograniczanie się do wymienienia tytułów - dyrektorze, prezesie lub zawodów: kelnerze, kierowco, kasjerko - jest odbierane jako zachowanie niegrzeczne. Jeszcze gorzej brzmi zwracanie się po nazwisku. Mówiąc "Kowalski, podaj mi łyżeczkę", narażamy się na podejrzenie, że traktujemy Kowalskiego bez szacunku. Możliwa do przyjęcia jest forma "Panie Kowalski", ale ostatnio upowszechnia się zwyczaj łączenia słów "Pani" (Pan) z imieniem. Jeśli powiemy "Pani Beato", "Panie Jacku", do osób, które już znamy, możemy być  pewni, że nikt się nie obraziPolacy, szczególnie młodzi,  chętnie przechodzą na ty.

Wszystko dla pań

Powoli wychodzi z mody obyczaj całowania kobiet w rękę. Nie zanikł jednak zupełnie i nigdy nie wiadomo, kto sobie o nim przypomni. W takiej sytuacji adorowana kobieta powinna zachować spokój, podając z gracją dłoń w pozycji poziomej, wnętrzem do dołu. Są szanse, że nawet przez kilka tygodni spędzonych w Polsce nie spotka się żadnego zwolennika całowania po rękach. Na pewno natomiast żaden dobrze wychowany Polak nie przejdzie przez drzwi przed kobietą. Jest to powszechnie znana forma okazywania szacunku płci pięknej. Nawet najbardziej radykalne zwolenniczki równouprawnienia nie powinny protestować. Podobnie należy traktować komplementy:, "jaka ładna fryzura" Dla cudzoziemek Polska to przyjazne miejscem, gdzie mężczyźni chętnie się nimi zaopiekują, ustąpią miejsca w tramwaju, obdarują kwiatami, zaproszą na kawę

Rodzina ponad wszystko

Sondaże opinii publicznej od lat niezmiennie wykazują, że ze wszystkich wartości dla Polaków najważniejsze jest udane życie rodzinne. Pod względem liczby rozwodów Polska zajmuje jedno z ostatnich miejsc w Europie. Z pewnością jest to efekt dużego znaczenia religii w ich życiu, ale nie tylko. Wszyscy Polacy, bardziej niż pieniądze i pozycję zawodową cenią zgodną rodzinę. Z rozmów z nimi można odnieść wrażenie, że polskie rodziny są nadzwyczaj liczne. Nic bardziej mylnego. Warto więc wiedzieć, że w potocznym języku siostra może oznaczać siostrę cioteczną, czyli kuzynkę, brat - kuzyna, a ciocia i wujek - przyjaciół domu. Najczęściej spotykany model rodziny to 2 + 2, a według skrupulatnych statystyków już tylko 2 + 1,5.

Proporcjonalnie do spadku przyrostu naturalnego rośnie liczba domowników... czworonożnych. Dziś trudno już spotkać dom, w którym nie byłoby psa, kota, żółwia, królika, chomika, a przynajmniej białej myszki.

Relaks

Spacer z psem to jedna z najbardziej popularnych form spędzania wolnego czasu. Coraz częściej też Polacy uprawiają sporty. Ostatnio znowu modna jest jazda na rowerze, wizyty w siłowni, kręgle czy jazda na rolkach. Większym powodzeniem cieszy się tylko oglądanie telewizji, średnio przez 4 godziny dziennie. W ostatnich latach do roli najbardziej lubianych rozrywek awansowały także wyprawy do centrów handlowo-rozrywkowych. Cudzoziemcom jednak nie należy ich proponować, gdyż polskie hipermarkety niczym nie różnią się od spotykanych w Unii Europejskiej czy USA. Lepiej już wybrać kinoGodne polecenia są teatry i sale koncertowe. Ale uwaga - Polacy wyjście na spektakl traktują jak wyjątkowe wydarzenie i ubierają się z tej okazji elegancko (o ile nie jest to teatr awangardowy). Nie chcąc więc wzbudzać zbytniego zainteresowania, lepiej nie odwiedzać polskiego teatru w T-shircie i poszarpanych dżinsach. Taki strój nadaje się natomiast świetnie na wypad za miasto.

W drodze

Samochodów jest w Polsce mniej niż na Zachodzie, ale wystarczająco dużo, by zakorkować ulice wszystkich większych miast. Planując wyjazd na łono natury, trzeba więc uzbroić się w cierpliwość. Zwłaszcza, że coraz tłoczniej robi się też na drogach. . Trzeba się oswoić z dużą liczbą TIR-ów na niezbyt szerokich szosach. Niemal każda ciężarówka, która przemierza Europę ze Wschodu na Zachód i odwrotnie, wjeżdża do Polski Dla własnego bezpieczeństwa lepiej się z nimi nie ścigać i opracowując trasę uwzględniać niższą średnią prędkość niż na drogach Unii Europejskiej. Przekraczanie dozwolonej szybkości grozi ponadto kontaktem z licznymi patrolami policji drogowej. Ceny mandatów są wysokie i mogą znacznie podnieść koszt wyprawy do Polski.

Między największymi miastami kursują szybkie pociągi Intercity i Eurocity. Warto więc rozważyć, czy zamiast poświęcić 4-5 godzin na jazdę samochodem, nie kupić biletu kolejowego i pokonać tę samą trasę o połowę szybciej. Jest to szczególnie ważne w czasie weekendów, gdy wyjazd, a zwłaszcza powrót do miasta może z powodu korków potrwać naprawdę długo. Jeśli przeciągnie się tak bardzo, ze odczujemy głód, można zatrzymać się w jednej z licznych przydrożnych restauracji. Nic jednak nie zastąpi posiłku przy polskim domowym stole.

Na diecie

Wielu Polaków gotuje obiady w domu. Uważają, że żadna restauracja nie dorówna temu, co zrobi się własnymi rękoma. Jak pokazują statystyki, Polki nieustannie się odchudzają, więc przed podaniem posiłku chętnie opowiedzą o swojej diecie. Należy je uprzejmie wysłuchać, przytaknąć i spokojnie czekać na przyrządzone przez nie specjały. Odchudzanie w polskim wydaniu nie oznacza, bowiem oszczędzania na jedzeniu. Śniadania są bardzo solidne, obiad - jadany zazwyczaj po powrocie z pracy - jeszcze solidniejszy; jedynie kolacja bywa skromniejsza. Pod warunkiem jednak, że gospodarze nie zaprosili gości. Wówczas obowiązuje zasada, "czym chata bogata, tym rada".

Stół suto zastawiony

Jeśli we Francji nie daje się policzyć gatunków sera, to w Polsce - kiełbas i wędlin. Ostatnio, wśród mięsożernych Polaków, bardzo modną formą biesiadowania stało się grillowanie. Mięso smaży się niemal wszędzie - na daczy, w ogródku, na przydomowym trawniku, a zdarza się, że nawet na balkonie. Specjalne okazje, takie jak wizyta gościa z zagranicy, wymagają jednak przygotowania bardziej skomplikowanych i niespotykanych nigdzie indziej potraw. Tymczasem być w Polsce i nie spróbować przyrządzanego z kapusty bigosu, to jak być w Paryżu i nie widzieć wieży Eiffla. Bigos był kiedyś firmową potrawą myśliwych, podawaną po zakończeniu łowów. Dziś jest dostępny dla każdego.

Tradycjonaliści, którzy nie jadają niczego prócz specjałów własnej kuchni, mogą bez obaw przyjeżdżać do Polski. Z łatwością, bowiem znajdą restauracje serwujące japońskie susi, meksykańskie taco, amerykańskie befsztyki, greckie sałatki. Jedyny wyjątek to owoce morza, za którymi większość Polaków raczej nie przepada. Podczas wizyty w górach trzeba koniecznie spróbować oscypka - sera z owczego mleka, którego nie dostanie się w żadnym innym miejscu świata. Ma on kształt dwóch połączonych podstawami stożków, a ponieważ wyrabiające go góralki oprócz jakości dbają również o estetykę i zdobią go ładnym ornamentem. Oscypek to nie tylko smakołyk, ale również znakomita pamiątka z podróży do Polski.

Za zdrowie gości

Wśród Polaków większym powodzeniem od czystego alkoholu cieszy się piwo. O lęku, jaki wzbudzała wśród cudzoziemców konieczność picia mocnej wódki można już zapomnieć. Na przyjęciach królują wina i koktajle. Odwiedzając znajomych można śmiało poprosić o rozcieńczenie wódki sokiem pomarańczowym lub colą. Nikogo to nie zdziwi. Podobnie jak grzeczna odmowa wypicia jakiegokolwiek alkoholu. Warto  przygotować się na toasty. Pierwszy zwyczajowo wznoszą gospodarze "za zdrowie gości". Jak łatwo się domyślić w rewanżu goście piją zdrowie gospodarzy. Potem można już popuścić wodze fantazji i wznosić toasty za wszystko, co w duszy gra - za następne spotkanie, za udany powrót do domu i przede wszystkim za zdrowie pięknych pań.

Narodowymi napojami Polaków nie są jednak trunki, lecz... kawa i herbata. Pytaniem o to, który z nich sobie życzą, goście atakowani są niemal natychmiast po przekroczeniu progu. Oprócz kawy typu espresso, wielu tradycjonalistów hołduje zwyczajowi picia tzw. "parzonej", czyli zmielonych ziaren zalewanych wrzątkiem. Herbatę podaje się z cukrem i cytryną, bardzo często w szklance.

Gość w dom, Bóg w dom

Siedząc przy stole warto pochwalić gospodarzy za wspaniałe przyjęcie. Polacy są przekonani, że należą do narodów wyjątkowo gościnnych i lubią, by ich w tym utwierdzać. Nie bez podstaw. W przeszłości ich przodkowie mawiali "Gość w dom, Bóg w dom", co oznaczało, że gościa należy częstować wszystkim, co najlepsze. Gdy tego najlepszego akurat zabrakło, uciekali się do następnej maksymy "Zastaw się, a postaw się". I zdarzało się, że na wydanie przyjęcia zaciągali pożyczki, które potem spłacali przez lata. To pragnienie uszczęśliwienia gości pozostało do dziś. Dziś wiele się zmieniło. Jednak przy skromniej zastawionym stole, równie chętnie jak przed wiekami, toczy się zawzięte dyskusje.

Święta kościelne

święta ruchome - Wielkanoc i Boże Ciało

15 sierpnia - Wniebowzięcia NPM

1 listopada - Wszystkich Świętych (dzień zmarłych)

25 i 26 grudnia - Boże Narodzenie

Święta państwowe

1 stycznia - Nowy Rok

1 Maja - święto pracy

3 Maja - święto narodowe, rocznica uchwalenia Konstytucji 3 maja 1791 r.

11 listopada - święto narodowe, rocznica odzyskania niepodległości w 1918 r.